چرک نوشت های یک ایرانی مسلمان که هنگ کرده است

پرسه های بی رمق در خیابان بلندت ، زجر می دهد چشم خسته از خواب را ؛
از راست راست بودن درختان سروت دردم میگیرد که نمی گویم آخ؛
ریا کارانه سر به آسمان می سایند، وقتی خودت دیدی که خم شدند اما مردانه؛
دل تنگ است، میدان بزرگ تو، از دیدن چمن های سبز تنگتر؛
آسمان را میشد دید، ولی زیرپایت را نه، سبزی چمن را نه، و حتی پایی که روی پایت بود؛ یادت هست؟
کهن میدانت را گوش کن، زنگ میزند از موتور های وزوزانه؛
یادت هست سکوت را فریاد زدم ، یادت هست؟
بام به بام با هم خواندیم، گام به گام با هم رفتیم ، نام به نام با هم مردیم؛
ولی در دل ماند روزی، کاش نمانده بود درد دلانه؛
یادت هست؟ نخوابیدیم و بغض کردیم، بغض را خوردیم و داد کردیم، داد را خوردند و سکوت کردیم، سکوت را خرد کردند و ما عاشقانه مردیم؛
ولی گفتند نمردیم ، مردنمان را دزدیدند، ما می خواستیم بمیریم اما مردنمان را دزدیدند.
یادت هست؟
یک شهر گفت آری، آن وقت آمد به کنار آدینه ات، ترسیده آمد ،آرام آمد، ولی گفت نه، یادت هست؟
چه قفس بزرگی شدی ای شهر بازهم به سوی تو می آیم تو هم به سوی من بیا؛
و آنگاه پرسه هایم هدف خواهد داشت